Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: het vierde en laatste deel van Bouillabaisse amoureuse (Lees deel één, twee en drie).

Glimlachend plakte ze het kaartje naast het vorige op de spiegel achter het barretje. Maar na enkele maanden kwam ze ruimte tekort. Ze dacht dat men haar in de maling nam, alleen sprak ze dat vermoeden niet uit. Want dankzij die overdaad aan geboortekaartjes was de wachtlijst voor haar kamers inmiddels opgelopen tot een halfjaar.

Heel af en toe kreeg mère Jeanne te maken met de minder aangename kanten van haar onderneming. Zoals die keer toen een vrouw op hoge poten de herberg binnenstapte om zich te beklagen over het onbeheerste gedrag van haar echtgenoot. Vroeger was hij een rustige man geweest, een liefhebber van een goed gesprek. Maar sinds hij hier regelmatig een soepje kwam oplepelen, had ze geen leven meer bij hem. Hij was een barbaar geworden die haar aanhoudend wild aankeek en zacht grommende geluiden in haar nek maakte.

Mère Jeanne hoorde het geduldig aan, schudde zorgelijk haar hoofd en beloofde een minder straffe variant van haar successoep te ontwikkelen. Ze deed dat natuurlijk niet. Wel zorgde ze ervoor dat het voorval in de krant kwam, waardoor de reserveringslijn in korte tijd overbelast raakte.

Op een dag was het restaurant plotseling gesloten. Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel drie van Bouillabaisse amoureuse (Lees deel één en twee).

‘De extra hete, alstublieft. En weet u wat, doet u er maar twee.’
‘Komt in orde,’ zei Rosa. Ze liep naar het luik, opende het en riep: ‘Nog twee ballen voor die meneer aan tafel vier!’
De ogen van de man rolden bijna uit hun kassen door dit opvallende gebrek aan discretie. Hij hoorde stiekeme lachjes bij een tafel iets verderop, waaraan vier mannen zaten te drinken. Het waren boeren uit het dorp, die vaste klant waren geworden in de korte tijd dat de herberg bestond. Iedere dag dronken ze wel een paar glazen bij ‘mère Jeanne’, zoals ze de nieuwe eigenaresse liefkozend noemden. Zij wisten precies wat er nu ging gebeuren. Een van hen begon met een brede grijns af te tellen. Drie, twee, één… Daar begon het geklop in de keuken. Harde slagen die de solide stiereneieren voor de meneer aan tafel vier in boterzachte delicatessen moesten veranderen.

‘De vuistslagen der liefde,’ schaterde het boertje. Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel twee van Bouillabaisse amoureuse (Lees deel één).

Om haar gerecht succesvol te bereiden, zweerde de patronne bij het gebruik van een platte houten lepel, waarmee ze net zo lang op de stierenballen sloeg tot ze malser waren dan de beste biefstuk.

Toch waren deze testicules du taureau niet haar paradepaardje. Haar absolute specialiteit die iedere man gegarandeerd in liefde zou laten ontbranden, was een lustopwekkende vissoep: de bouillabaisse amoureuse. Wat ze daar precies in strooide hield ze angstvallig geheim. Natuurlijk, ze moest zich aan de officiële regels houden die vereisten dat er ten minste zeven vissoorten ingingen. En niet alleen de edele soorten zoals zonnevis of zeeduivel, maar ook krabben, mosselen en andere tussen de rotsen levende coquillages. Ook diende er saffraan, olijfolie, tomaat en sinaasappelschil in de soep te worden verwerkt. Daarbuiten was iedereen echter vrij om te experimenteren. Tegen Rosa zei ze dat het een oud familierecept was en dat ze haar vis zorgvuldig selecteerde uit gebieden met zinkhoudend water. Meer niet. Haar keuken was haar privédomein, waar niemand iets mee te maken had. Zelfs Rosa mocht er niet komen. Alle bestellingen liepen via het doorgeefluik.

Dit mysterieuze gedoe liep natuurlijk snel in de gaten, met het gevolg dat steeds meer dorpelingen nieuwsgierig werden naar wat die kokende weduwe in haar keuken uitspookte.

Het nieuws over haar miraculeuze soep was binnen een week de dorpsgrens gepasseerd en de derde zaterdagavond zat de herberg al zo afgeladen dat Rosa en haar bazin handen en voeten tekortkwamen om iedereen te bedienen. Aan een kleine tafel, een beetje verscholen achter in de hoek, gebaarde een man met een blozend gezicht dat hij wilde bestellen.

‘Is het waar?’ vroeg hij, Rosa over de rand van zijn bril aankijkend. ‘Is het waar dat die soep van jullie bepaalde, hoe zal ik het zeggen, bepaalde opwekkende effecten heeft op de lichamelijke vaardigheden?’ Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: het eerste deel van Bouillabaisse amoureuse.

Bouillabaisse amoureuse

Toen ze op haar vijftigste weduwe was geworden, moest ze plotseling zelf voor de kost gaan zorgen. Haar man, een notoire drinker, had haar niets anders nagelaten dan een kapitale wijnkelder en omdat ze zelf nogal handig was achter het fornuis, besloot ze een restaurant te beginnen.

Nu waren er in het dorp al enkele goede eetadressen die tot in de wijde omtrek bekendheid genoten. Daarom vond ze dat haar uitspanning iets speciaals moest bieden. Iets waarvoor je niet bij de concurrent terecht kon. Dagenlang zat ze te prakkiseren over hoe ze dat moest aanpakken. Avonden liep ze piekerend door het huis, tot ze in de wijnkelder van haar overleden man een etiket zag met een blote vrouw. Cru amoureuses stond eronder. Dat zette haar aan het denken. De volgende dag wist ze het. Ze zou in haar restaurant uitsluitend gerechten gaan serveren die een stimulerende werking hadden op de mannelijke prestaties. Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: het veertiende en tevens laatste deel van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien, elf, twaalf en dertien).

De laatste die de bus instapte, was de stille vrouw die al die tijd met haar bloemen achteraan had gelopen. Het boeket lag nog altijd in haar armen. Ze stopte me vijftien franc in de hand, aarzelde even en vroeg toen met een timide stem: ‘Waarom zijn we eigenlijk niet langs Flaubert gekomen? Die ligt hier toch ook, de schrijver van Madame Bovary?’

‘Volgens mij niet,’ antwoordde ik. ‘Ik dacht zelfs helemaal niet in Parijs.’
Even leek de vrouw een teleurstelling te moeten wegslikken, maar ze vermande zich. ‘Nou ja,’ zei ze, ‘als dat zo is, dan krijgt u ze van me. U hebt ook wel een bloemetje verdiend. Het zijn anjers. Fránse anjers.’ Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel dertien van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien, elf en twaalf).

Het was meteen gedaan met de stoute praatjes. ‘Wat een enge vent was dat,’ zei een geschrokken oma in ruitjespantalon, ‘net de dood van Pierlala.’
‘Mevrouw,’ sprak ik op gewichtige toon, ‘u hebt zojuist een heel bijzonder moment ervaren. U hebt de achterkleinzoon van Valentin le Désossé gezien. We treffen het vandaag wel.’
‘O die,’ antwoordde ze. En even later, nadenkend: ‘Wie is dat?’

Ik begon te orakelen over de zonderlinge man in het antieke maatkostuum. Dat hij volkomen geobsedeerd was door de levenswandel van zijn voorvader, zich in exact hetzelfde kostuum kleedde dat speciaal door een hoogbejaarde kleermaker werd gesneden en dat hij iedere dag één witte roos legde op het graf van Jane Avril, de geheime, onbeantwoorde liefde van zijn overgrootvader. ‘Behalve op haar verjaardag en op Allerheiligen, dan krijgt ze er twee.’

Uit mijn tas pakte ik een boekje van Lautrec dat ik altijd bij mij had en zocht de bewuste afbeelding van Le Désossé op. ‘Kijk, dat is ’m,’ zei ik.
‘Hij lijkt sprekend,’ merkte de ruitjespantalon op.
‘We kunnen, als jullie dat willen, via Jane Avril teruglopen,’ stelde ik voor. ‘Het ligt wat verstopt, maar ik weet het te vinden. Zullen we eens een voorzichtig kijkje gaan nemen?’ Nu, dat wilden de dames wel. Als opgewonden ganzen kwamen ze achter mij aan. Langs de gedenkstenen van Maria Callas, Simone Signoret, Kardec en Sarah Bernard en daarna via oude kronkelpaadjes richting Jane Avril. Eén van de vrouwen kon haar nieuwsgierigheid niet langer beheersen, porde me in de zij en vroeg: ‘Zeg, zijn we er al bijna?’

‘Iets verderop,’ wees ik, ‘bij die ronde zuil daar. Er staat een ijzeren hekje omheen.’
Daar ging ze heen. Toen ze de plek had bereikt, riep ze met een triomfantelijke krijsstem: ‘Joehoe, hij ligt er, hoor!’ De rest haastte zich nu ook om de roos te zien. ‘Moet je nou zien,’ zei een uitgedroogde tante op hoge hakken, ‘zijn hoed ligt er ook.’ Terwijl ze dat zei viel mijn oog op iets anders. Een forse rode vlek op de grond, niet ver van de plek waar de hoed lag. Was dat bloed? Langzaam schuifelde ik naar de vlek toe. Nou en of. Vers bloed. Wat was hier gebeurd? Had Gustav een ongeluk gehad? Ik wilde weg, weten wat er aan de hand was, maar zat voorlopig nog met dat vrouwengilde in mijn maag. Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel twaalf van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien en elf).

Moest ook wel, want om drie uur stond er alweer een bus voor de ingang van Père Lachaise. Veertig Hollandse tantes van gevorderde leeftijd hadden zich opgegeven voor een Nederlandstalige rondleiding op het beroemde kerkhof.

Juliette was verhinderd, dus was ik aangewezen op een andere handlanger. Gustav, een boomlange pantomimespeler die ik in het park voor het Louvre had ontmoet. Urenlang stond hij daar doodstil op een sokkel als Valentin le Désossé, de bekende danser uit de Moulin Rouge die door Toulouse-Lautrec zo treffend op affiches was vereeuwigd. Met zijn kromme neus en hoge zwarte hoed vertoonde hij een beangstigende gelijkenis met hem. Beangstigend genoeg om mijn gevolg een beetje te laten griezelen op het kerkhof. Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel elf van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen en tien).

Juliette had de ontwikkelingen van een afstandje gevolgd en begreep dat ik wel wat hulp kon gebruiken. Toen het dessert werd opgediend, riep ze me tot vermaak van mijn disgenoten naar voren om een duet met haar te zingen. Ik sputterde nog tegen, maar de muziekband was al gestart met Plus bleu que tes yeux. Er was geen ontkomen aan. Ik moest de bühne op. Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel tien van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht en negen).

Vanaf daar slingerden we verder omhoog langs de Moulin de la Galette, namen de smalle Rue d’Orchampt, waar Dalida een zes etages tellende villa had bewoond, bekeken de Bateau-Lavoir en begaven ons tot slot naar het Place du Tertre om aan te schuiven bij La Mère Catherine. Uitgeput, maar weer terug in het leven van alledag.

Bij La Mère Catherine nam Juliette het entertainment van mij over. Ze had het cimetière via een afgesproken sluip route verlaten, de funiculaire naar boven genomen en zich bij een vriendin wat opgefrist en omgekleed. Ze was nu niet langer de zwartgesluierde Madame Noir, maar de chansonnière Mylène die met roodgeverfde lippen in de achterzaal klassiekers van Piaf, Gréco en Patachou ten gehore bracht. Wanneer wij een groep bij La Mère Catherine binnenloodsten, konden we rekenen op een gratis driegangenmenu. Lees verder

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel negen van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven en acht).

Het viaduct bezorgde de administration al jaren kopzorgen, omdat het een broedplaats was geworden van talloze duiven, die de hoogwaardige grafarchitectuur argeloos onder vuur namen. Elke week kon een team norse schoonmakers aan het werk om de boel weer schoon te boenen, maar het bleef dweilen met de kraan open.

Deze bijkomstigheid stelde mij in de gelegenheid om de rondleiding op malicieuze wijze te besluiten. Lees verder