Vervolgverhaal: Franse Anjers (11)

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel elf van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen en tien).

Juliette had de ontwikkelingen van een afstandje gevolgd en begreep dat ik wel wat hulp kon gebruiken. Toen het dessert werd opgediend, riep ze me tot vermaak van mijn disgenoten naar voren om een duet met haar te zingen. Ik sputterde nog tegen, maar de muziekband was al gestart met Plus bleu que tes yeux. Er was geen ontkomen aan. Ik moest de bühne op.

Onder toejuiching van de al redelijk beschonken tafelgasten liet ik me overhalen en stapte aarzelend het podium op. ‘Voilà, les paroles,’ zei Juliette koeltjes, en reikte me nonchalant een stenciltje aan. Daar moest ik het mee doen. Zij Piaf, ik Aznavour. De Chinezen zaten zich al te verkneukelen om mijn naderende afgang, niet wetende dat ik twee volle weken op het lied had zitten oefenen en het intussen beter kende dan het Wilhelmus. Groot was dan ook hun verwondering dat ik moeiteloos meezong en af en toe zowaar de tweede stem inzette. Toen het uit was, weerklonk een enthousiast ‘we want more’ door de oude bistro. De schenker van de dure fles lachte ons hartelijk toe en klapte in zijn handen. En terwijl hij zich zo blijmoedig stond uit te sloven, zag ik ineens wie hij was. Het was de man van de duivenpoep. Ik was meteen nuchter.

Door de schrik van deze gewaarwording was verder zingen uitgesloten. Beschroomd gaf ik de microfoon terug aan Juliette, die haar show onverdroten voortzette. De Aziaten waren intussen op cognac overgegaan en schudden schaterlachend de ene na de andere schuine bak uit de mouw. De alcohol had hun scheve ogen in dunne streepjes veranderd. Uit beleefdheid dronk ik een glaasje mee, maar beschonken werd ik er niet meer van. Meewarig staarde ik van mijn verworven wijnfles naar de gulle gever en weer terug. Ik had die fles niet verdiend, maar hij, die goedzak, verdiende het ook niet om met de waarheid te worden geconfronteerd. Ik wilde weg, mijn bed in, maar de Chinezen waren nog lang niet van plan om te vertrekken. Pas toen Juliette voor de derde maal La vie en rose had gezongen en er twee in slaap waren gevallen, stapte het gezelschap met onzekere tred naar buiten, de koele avondwind tegemoet. Bij de deur werden ze opgevangen door mister Li die, eveneens door drank ondermijnd, de weg naar het hotel zou helpen terugvinden. 

De volgende dag bracht ik de gewonnen fles naar een wijnhandelaar, die er honderd franc voor gaf. Ik doneerde de buit met een zucht van vrome verlichting in het offerblok van de Église Saint Pierre. Dat voelde een stuk beter.

Wil je weten hoe dit verhaal verder gaat? Lees aanstaande dinsdag 10 mei deel twaalf op Frankrijk.blog.nl!

Andy Arnts is reisverslaggever voor diverse Frankrijk magazines. Zijn nieuwe boek ‘Van Bouillabaisse tot Bruni’ bevat een bonte reeks verhalen, die vaak met een knipoog worden verteld  – de Bruni uit de titel is niet wie we denken – en waarin hij de lezer steeds opnieuw weet te boeien met zijn humor en scherpe observaties.

Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (10)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (1)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (4)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (5)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (8)

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>