De afslachting in Oradour-sur-Glane door de Duitsers (Deel 3)

Oradour

Feuilleton De onvergankelijke stilte van Oradour-sur-Glane

Lees hier Deel 1 en Deel 2.

Tekst: Andy Arnts
Foto’s: Andy Arnts en Marcel Reimer. Bewerking: Ferry van der Vliet. http://paris-fvdv.blogspot.nl/

Deel 3: Het Pompeii van de Limousin

De bezoekers schuiven verder. De drukkende stilte heeft hun het zwijgen opgelegd. Er heerst verslagenheid. Ze zien verroeste fietsen, weegschalen, ketels en Singer-naaimachines tussen het gruis van de ingestorte panden liggen. Van enkele voorwerpen is zelfs bekend aan wie ze hebben toebehoord. Uit sommige huizen groeit een boom. De natuur begint Oradour te heroveren. De natuur is meedogenloos en voedt zich met de dood. Daarom staan bomen op kerkhoven er altijd zo mooi bij.

Hoofdschuddend struint men verder door het Pompeii van de Limousin.

Ginds is de kerk waar de meeste slachtoffers vielen. Als ze al niet gedood waren door de explosie die het hele dak wegblies, dan was het wel door angst of verstikking. Ook hier waait het frisgroene loof van zacht ruisende bomen. Samen met de vogels zorgen zij voor het enige geluid. Maar juist deze geluiden maken de stilte hoorbaar. Die gonzende stilte, die als een deken over het dorp hangt, is beangstigender dan de ruïnes. Dat zijn slechts de visuele restanten van wat eens een rustig en gemoedelijk dorp was. Maar die verwijtende stilte, dat tergende zwijgen, dat is ijzingwekkend.

Ik probeer mij het leed en de agonie van die tiende junidag voor te stellen. Daarboven, uit dat gat waar vroeger een raam zat, heeft misschien een moeder verbaasd naar beneden gekeken en gezien hoe de Duitse troepen over de rue Principale binnentrokken. Niet wetende dat zij over drie uur in de hemel zou zijn. Ik probeer het beeld op te roepen van de gruwelijke taferelen die zich in de kerk hebben afgespeeld. Me in te leven in de stervensangst van al die vrouwen en kinderen. Hun laatste minuten te doorleven. Ik zie ze in een lange rij naar binnen gaan, de gang die hen uit dit leven voert omdat er geen uitweg is. Ik hoor het geknal van geweren en mitrailleurs en het gebrul van gewonden en stervenden. Het holle geschreeuw houdt nog lang aan. Dan ebt het weg tot uiteindelijk iedereen zwijgt. Alles wordt weer stil in Oradour.

Lees morgen deel 4 op Frankrijk.blog.nl

Dit artikel is een voorpublicatie en verschijnt medio mei in verhaalvorm in Parisiennes herken je aan hun benen, de nieuwe verhalenbundel van Andy Arnts. Het boek is verkrijgbaar bij Bol.com

Lees ook:De afslachting in Oradour-sur-Glane door de Duitsers (Deel 2)
Lees ook:De afslachting in Oradour-sur-Glane door de Duitsers (Deel 1)
Lees ook:De afslachting in Oradour-sur-Glane door de Duitsers (Deel 4)
Lees ook:Serie over Parijse begraafplaatsen, deel 2
Lees ook:Leer de mensen van Parijs kennen op afstand

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>