Vervolgverhaal: Franse Anjers (10)

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel tien van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht en negen).

Vanaf daar slingerden we verder omhoog langs de Moulin de la Galette, namen de smalle Rue d’Orchampt, waar Dalida een zes etages tellende villa had bewoond, bekeken de Bateau-Lavoir en begaven ons tot slot naar het Place du Tertre om aan te schuiven bij La Mère Catherine. Uitgeput, maar weer terug in het leven van alledag.

Bij La Mère Catherine nam Juliette het entertainment van mij over. Ze had het cimetière via een afgesproken sluip route verlaten, de funiculaire naar boven genomen en zich bij een vriendin wat opgefrist en omgekleed. Ze was nu niet langer de zwartgesluierde Madame Noir, maar de chansonnière Mylène die met roodgeverfde lippen in de achterzaal klassiekers van Piaf, Gréco en Patachou ten gehore bracht. Wanneer wij een groep bij La Mère Catherine binnenloodsten, konden we rekenen op een gratis driegangenmenu.

Bovendien kreeg Juliette een vergoeding voor haar optreden en mochten we samen met de pet rond. Niemand had haar dubbelrol in de gaten. De Aziaten lieten zich meevoeren door de stuwende accordeonklanken en haar krachtige stem. Glazen werden gevuld, geleegd en weer bijgeschonken. Serveersters liepen af en aan met soepterrines en schotels vol schaal- en schelpdieren. Het kon niet op. Een overmoedig geworden Chinees wilde een fles wijn bestellen van de Clos Montmartre, de vlakbij gelegen wijngaard. De bediening begon al te glunderen, maar ik wist tijdig in te grijpen. ‘Niet doen, gek,’ fluisterde ik, ‘dat is de enige wijngaard van Parijs, die maar 1700 flessen per jaar produceert. In de vrije verkoop kost een eenvoudige al gauw vijfhonderd franc en hier ben je vermoedelijk het dubbele kwijt. Bovendien is hij zo zuur als azijn. Het is een verzamelobject, geen drinkwijn.’

‘No no sir,’ antwoordde de man vastbesloten, ‘I definitely want to buy this bottle.’ Een van de serveersters had de boodschap opgevangen en kwam weldra met een exemplaar uit 1990 aangesneld. De man betaalde contant en zette de fles voor mij op de tafel. ‘It’s for you,’ zei hij. Hij boog er vriendelijk bij en verklaarde dat het een gebaar van dankbaarheid was. Voor de bijzondere en leerzame middag. Zonder mijn expertise hadden ze nooit Madame Noir gezien. ‘Please take it. We are very grateful.’

Zijn woorden vonden bijval aan de andere kant van de tafel, waar driftig werd meegeknikt.
Ik voelde me een ellendige bedrieger, maar kon de fles moeilijk weigeren. Dat kon men als een belediging opvatten. Er bleef maar één ding over: het toneelspel voortzetten tot iedereen op zijn bed lag en ondertussen niets van mijn schuldgevoel laten blijken.

Wil je weten hoe dit verhaal verder gaat? Lees aanstaande donderdag 5 mei  deel elf op Frankrijk.blog.nl!

Andy Arnts is reisverslaggever voor diverse Frankrijk magazines. Zijn nieuwe boek ‘Van Bouillabaisse tot Bruni’ bevat een bonte reeks verhalen, die vaak met een knipoog worden verteld  – de Bruni uit de titel is niet wie we denken – en waarin hij de lezer steeds opnieuw weet te boeien met zijn humor en scherpe observaties.

Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (11)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (8)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (1)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (7)
Lees ook:Deneuve ontkent uitspraken over Bruni

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>