Vervolgverhaal: Franse Anjers (9)

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel negen van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven en acht).

Het viaduct bezorgde de administration al jaren kopzorgen, omdat het een broedplaats was geworden van talloze duiven, die de hoogwaardige grafarchitectuur argeloos onder vuur namen. Elke week kon een team norse schoonmakers aan het werk om de boel weer schoon te boenen, maar het bleef dweilen met de kraan open.

Deze bijkomstigheid stelde mij in de gelegenheid om de rondleiding op malicieuze wijze te besluiten. Op een mooie zondagmiddag had ik namelijk eens bijgehouden hoeveel van die duivenflatsen er per uur naar beneden kwamen zeilen. Ik telde er negenentwintig. Dat betekende één per twee minuten. Een hoopgevend gemiddelde. Nu was het zaak om met de toeristen de juiste positie te kiezen: precies onder het gedeelte waar de duiven het liefst samenschoolden, en net zo lang te blijven leuteren over de brug en de begraafplaats tot iemand werd geraakt. Het risico dat ik daarbij zelf kon worden getroffen nam ik maar voor lief. Dat kon mijn fooi zelfs gunstig beïnvloeden.

Toen iedereen strategisch stond opgesteld, begon ik te vertellen. Dat we ons hier letterlijk op de grens van leven en dood bevonden. Tussen de eeuwige rust van het onderaardse en het eeuwig voortdenderende verkeer van de Rue Caulaincourt. Dat je je geen francofiel mocht noemen als je nog nooit onder deze afzichtelijke brug was doorgegaan. Dat dit het meest omstreden bouwwerk van de lichtstad was, enzovoorts, enzovoorts.

Zo kakelde ik nog een poosje door, mijn stopwatch nauwlettend in het oog houdend. Ik was juist begonnen over het lege graf van Emile Zola dat we vanaf hier konden zien, of klets… daar landde een plakkaat op het hoofd van een nietsvermoedende Chinees. Ogenblikkelijk barstte het gegiechel los en werden de Nikons en de Minolta’s in stelling gebracht. De vrouw van het slachtoffer griste een plastic zakje uit haar schoudertas, deed het om haar hand, pakte de flats beet en trok het projectiel handig uit zijn haar. Daarop rolde ze het zakje terug, legde er een knoop in en liep wrevelig naar een vuilcontainer, het zakje met een vies gezicht voor zich uit houdend. 

Dit vrolijke intermezzo gaf de Aziaten nieuwe energie. Ik nam hen nog snel even mee naar het witte beeld van Dalida en daarna joeg ik ze de blauwe brug op. ‘We gaan naar de Rue Lepic,’ zei ik. ‘Daar heeft Vincent van Gogh gewoond.’ Er werd meteen aan allerlei cameraknopjes gedraaid.

Het was nog een aardige klim naar het vroegere appartement op nummer 54.

Wil je weten hoe dit verhaal verder gaat? Lees aanstaande zaterdag 30 april deel tien op Frankrijk.blog.nl!

Andy Arnts is reisverslaggever voor diverse Frankrijk magazines. Zijn nieuwe boek ‘Van Bouillabaisse tot Bruni’ bevat een bonte reeks verhalen, die vaak met een knipoog worden verteld  – de Bruni uit de titel is niet wie we denken – en waarin hij de lezer steeds opnieuw weet te boeien met zijn humor en scherpe observaties.

 

Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (14)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (11)
Lees ook:Vervolgverhaal: Bouillabaisse amoureuse (3)
Lees ook:Vervolgverhaal: Bruni (deel drie)
Lees ook:Vervolgverhaal: Bouillabaisse amoureuse (4)

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>