Vervolgverhaal: Franse Anjers (8)

Exclusief op Frankrijk.blog.nl: vervolgverhalen uit de prachtige bundel Van Bouillabaisse tot Bruni van de Nederlandse schrijver Andy Arnts. Vandaag: deel acht van Franse Anjers. (Lees deel één, twee, drie, vier, vijf, zes en zeven).

We passeerden het monument van Alexandre Dumas fils en sloegen toen linksaf de Avenue Cordier in. Ik matigde mijn pas. Het ging erom spannen. Zou ze er zijn? Ook de anderen begonnen langzamer te lopen. ‘Nu goed opletten,’ fluisterde ik, terwijl we stapje voor stapje dichterbij kwamen. ‘Richt je blik omhoog, want daar is het.’ De Chinezen werden kleiner en kleiner en durfden amper nog vooruit te komen.

Plotseling slaakte een van de dames een opgewonden kreet en wees met een dun vingertje naar een zonderlinge gestalte boven de muur. Verdomd, daar stond ze, Madame Noir in eigen persoon. Ik deed een paar stappen terug. ‘Keep quiet,’ sprak ik met gedempte stem. Iedereen stond muisstil, alsof een koude, levenloze hand hen bij de keel had gegrepen. Madame Noir droeg een voile en was volledig in het zwart gekleed, als een treurende weduwe. Ze maakte vreemde bezwerende gebaren richting de koperen deuren van het tempeltje. Ook leek het of ze fragmenten van een lied zong of een soort van zegen afsmeekte.

‘Rustig blijven, vooral niet bewegen,’ waarschuwde ik de excursieleden. ‘Eén keer heeft een man het gewaagd om naar haar toe te gaan. Ze heeft toen een ijzingwekkende gil uitgestoten, is van de hoge balustrade naar beneden gesprongen en er toen als de wind vandoor gegaan. Van die man is nooit meer iets vernomen. Het is de vloek van de banshee, zeggen ze. Van een ondode heks.’

De groep luisterde met open mond. Met verbijstering sloegen ze de rituelen van Madame Noir gade. Een paar mannen probeerden met hun ogen de afstand van de balustrade tot het pad te schatten. Zeker vijf, zes meter. Hoe had ze dat in hemelsnaam klaargespeeld?

Wat mijn discipelen echter niet konden vermoeden, was dat achter de spookachtige maquillage van Madame Noir het lieve gezicht van Juliette schuilging. Het hele gebeuren was vooraf in scène gezet. Zodra ik de hoek om kwam, zou Juliette haar kunstje opvoeren. Een halve minuut, niet langer, om vervolgens achter de tempel te verdwijnen.

Het liep gesmeerd. Toen de vogel was gevlogen, gebaarde ik mijn gevolg om voorzichtig door te lopen. Via de Avenue de Montebello schuifelden we terug naar de uitgang. Ik wees nog op de laatste rustplaatsen van Adolphe Sax, de uitvinder van de saxofoon, Edgar Degas en Jacques Ignace Hittorff, de architect van het Gare du Nord, maar veel aandacht was er niet meer. Ik bespeurde slechts spiedende blikken, onrustig als men was dat Madame Noir misschien ongemerkt de achtervolging had ingezet.

Om de spanning te breken, hadden we een luchtig slotstuk bedacht. Bij de hoofdingang aan de Avenue Rachel had ik de groep al gewezen op de kolossale blauwe brug die het kerkhof genadeloos in tweeën snijdt.

Wil je weten hoe dit verhaal verder gaat? Lees aanstaande maandag 25 april deel negen op Frankrijk.blog.nl!

Andy Arnts is reisverslaggever voor diverse Frankrijk magazines. Zijn nieuwe boek ‘Van Bouillabaisse tot Bruni’ bevat een bonte reeks verhalen, die vaak met een knipoog worden verteld  – de Bruni uit de titel is niet wie we denken – en waarin hij de lezer steeds opnieuw weet te boeien met zijn humor en scherpe observaties.

Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (7)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (10)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (13)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (14)
Lees ook:Vervolgverhaal: Franse Anjers (2)

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>