Waar je ook kijkt momenteel, het nieuws over Frankrijk wordt geregeerd door de Tour. De Tour de France dus. Vandaag kwam het hele circus hier voorbij, in de Pyreneeën. Altijd feest.

Al dagen kamperen mensen langs de route om het mooiste plekje te reserveren, afgezet met roodwitte linten of landbouwplastic of wat dan ook. Bij voorkeur op de beklimming van de Col de Tourmalet, is mij verteld. Want daar moeten de renners zo ontzettend zwoegen dat je ze heel even kunt bekijken. Ga je aan de andere kant van de col staan, bij de afdaling, dan is het hele peloton in nog geen 20 seconden voorbij. Zo dicht zitten ze dus op elkaar, kennelijk.

Jullie zien al dat ik geen wielrenkenner ben. Maar de Tour-karavaan is ook gewoon heel leuk voor leken. Al dat getoeter en gezwaai, de merchandise die door de lucht vliegt, de helikopters, de hordes mensen langs de weg… hartstikke gezellig. En het goeie nieuws is dat die karavaan wel anderhalf uur lang langs trekt. Zodat het alleszins de moeite waard is om eerst een tijdje in de file te staan – op één van de mooiste wegen van Europa.

Ik kocht mijn huis hier precies een jaar geleden, via makelaar Felip. Eigenlijk heet hij Philippe, maar hij bleek een fervent Occitanië-aanhanger te zijn. En een Occitaanse Philippe wordt Felip genoemd. Zo stond het ook in het Occitaanse paspoort dat hij mij destijds meteen al toonde. Kijk eens, zelfgemaakt!

Occitanië, dat beslaat grofweg het hele Franse grondgebied ten zuiden van Limoges, van Atlantische kust tot Alpen. Een staat of een rijk is er eigenlijk nooit geweest, wel een sterk wij-gevoel bij iedereen die de Langue d’Oc sprak – en spreekt. En dus is er ook een volkslied, ‘Se canta’ genaamd. Luister maar:

Nou is het nationalistisch gedachtengoed hier in Occitanië niet zo sterk verankerd als in Spaans Catalonië, maar als het aan Felip ligt duurt dat niet lang meer. Lees verder

La vache qui rit, wie kent hem niet? In het zuidoosten van Frankrijk, in Lons-le-Saunier, is een museum geopend over de wereldberoemde koe van de driehoekige smeltkaasjes.

Het museum is 3.450 m2 groot en er zijn maar liefst zeshonderd producten te zien over de rode koe. Kaasmakerij Léon Bel vond de kaasjes in 1921 uit en bedacht het logo met de lachende koe met kaas-oorhangers.

Vandaag de dag worden de kaasjes van La vache qui rit in 125 landen verkocht. Dagelijks worden er ruim tien miljoen porties gegeten.

Bron: www.fransnieuws.com.

Lente in Noord-Frankrijk (Foto: Flickr/varmazis)

“Het regent. Nu al dagen achtereen. Het water loopt in stromen de heuvels af, de gele velden koolzaad hebben hun gouden glans verloren, koeien zoeken beschutting bij elkaar in een hoek van de wei onder overhangende bomen. Lente in Frankrijk.”

Zo begint de reportage van Michiel van der Geest op de site van Volkskrant Reizen. Hij reist “… dan ook niet [door] de Ardêche, Provence of Dordogne: streken groot geworden door de zon. Dit is de Aisne, in het midden van Noord-Frankrijk, met een klein puntje nog net grenzend aan België. Aisne, één van de drie departementen van Picardië. Geen streek waar de geijkte snelwegen naartoe leiden.”

Mooie reportage over “Plattelandsgeluk in Frankrijk”! Michiel van der Geest verkent een stuk boerenland waar de valken bidden en de koeien tevreden zijn. Maar denk vooral niet dat het achtergebleven gebied is, waarschuwt de burgemeester…

Heerlijk: gebraden eendenpoten (Foto: Flickr/ExperienceLA)

Wie door de Gers rijdt, een van de departementen in Zuidwest-Frankrijk, ziet ze overal: weilanden vol met krioelende witte eenden. Néé, niet alleen voor de omstreden foie gras, maar ook gewoon voor een eendenbout op zijn tijd. Magrit de canard, confit de canard of… dodine de canard. Ziehier het recept.

Ik vond dit recept in het Margriet’s Kookboek uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Het ziet er heel simpel uit, maar eerlijk gezegd heb ik het zelf nog niet uitgeprobeerd. (Jij wel? Laat ons meegenieten via het reactieformulier onderaan dit bericht!).

Maar goed, zó maak je een echte Franse Dodine de canard: Lees verder

Timmerman Erwin Schriever is de eerste Nederlander die in Frankrijk meester-timmerman werd. Al ruim twintig jaar restaureert de Santpoortenaar middeleeuwse vakwerkhuizen in het Franse Troyes. Onlangs kwam zijn jongensdroom uit. Schriever reconstrueerde een houten Franse windmolen. “Als de Fransen het niet oppikken om zo’n oude molen te herbouwen, dan moet een Hollander het maar doen.”

Als klein ventje droomde Erwin Schriever er al van om later zelf zeilboten en molens te bouwen. Niet zo’n vreemde jongensdroom voor een Nederlander. Wat wel opmerkelijk is, is dat Schrievers lang gekoesterde wens uiteindelijk in Frankrijk uitkwam.

Zeven jaar geleden begon hij in zijn vrije tijd aan de reconstructie van een authentieke Franse houten windmolen in Dosches, een dorpje vlakbij Troyes. Inmiddels staat de molen fier op de heuvel en trekt veel bekijks van toeristen en Fransen uit de streek. Ze zijn trots op ‘hun’ Nederlander die de geschiedenis van de regio nieuw leven inblaast.

Lees de rest van het artikel op WereldExpat.

De burcht Montségur, waar de laatste Katharen op de brandstapel verdwenen

Prachtige natuur, veel bewaard gebleven ambachten en een opmerkelijke historie. Om deze redenen zijn les Pyrénées Cathares  weer eens extra in het zonnetje gezet door de Franse overheid. En ook, eerlijk is eerlijk, om dat vooral in het buitenland de belangstelling voor de geschiedenis van de Katharen steeds groter wordt.

In november 2008 kreeg Katharenland, het deel van de Franse Pyreneeën tussen Perpignan en Foix, het label Villes et Pays d’Art et Histoire van het Franse ministerie van Cultuur. Frankrijk gaat zo langzamerhand pronken met de Kathaarse geschiedenis, maar dat is lange tijd anders geweest.

De Katharen of Albigenzen waren een christelijke religieuze groepering die actief was tijdens de late Middeleeuwen in Occitanië, het zuiden van Frankrijk. De Katharen beschouwden zich als de ware christelijke Kerk, waarin Jezus de centrale plaats innam. Lees verder

In de zaak van een in Frankrijk verdwenen 59-jarige vrouw uit Duitsland is zondag haar man in voorlopige hechtenis genomen, zo heeft een woordvoerder van het parket van Nîmes verklaard. Mogelijk heeft hij de hele geschiedenis uit zijn duim gezogen.

Hans en Bärbel Anschutz, een gepensioneerd paar van 65 en 59 jaar uit het Duitse Kaarst, reisden met hun wagen door Frankrijk en maakten een stop nabij het zuidelijke Tarascon. De vrouw moest plassen, maar kwam niet meer terug, zei haar echtgenoot tegen de politie. Lees verder

La Bonnotte. Onthou die naam. Het is géén bijzondere wijn of zeldzame truffel. Wel een ziltig aardappeltje uit Frankrijk dat ’s werelds beste chef-koks steeds meer koesteren.

Francis en Gert Jan Zonneveld van de sjieke groenteleverancier Rungis (NL) begonnen twee jaar geleden de jacht op La Bonnotte, die afgelopen woensdag zowaar leidde tot een buit van 500 kilo. Grotendeels zelf handmatig gerooid op het schiereiland Noirmoutier voor de Franse westkust, de enige plek op aarde waar deze mini-aardappel als lentelekkernij wordt geteeld Lees verder

Wie in het geheel geen last heeft van de kredietcrisis, kan dit jaar op vakantie naar de Marquesas, de Frans-Polynesische eilandengroep waar Hiva Oa deel van uitmaakt. Hiva Oa werd beroemd door de aanwezigheid van schilder Paul Gauguin en zanger Jacques Brel, die er beiden een tijdlang woonden.

Gauguin arriveert in 1901 met de bananenboot, een vrachtschip zonder vast schema. De schilder wil tussen de ‘wilden’ leven, zoals hij het oneerbiedig uitdrukt. De vrouwen op Hiva Oa staan hem aan. Hij blijft. Gauguin woont op een stukje land dat eigendom is van de katholieke missionarissen.

Na 59 dagen op zee vaart het bootje van Jacques Brel en zijn minnares Maddly begin jaren ‘70 de baai van Tahauku in. Een visser spreekt hem aan en hoort de naam Brel. ”La vie est rude ici, mais c’est calme… La paix totale!‘”, informeert hij het koppel over de situatie op het eiland. Dat eenvoudige maar kalme leven lonkt… Ze blijven. Lees verder