Op ontdekkingstocht in Le Hangar

Er komen de mooiste ‘endroits préférés’ voorbij op dit blog. Elke keer weer sla ik de kaart open om te kijken waar de plaats ligt en noteer ik de naam in een schrift. Le cahier pour les endroits cachés. Voor later. Als ik tijd heb. Dan ga ik al die plekjes bezoeken.

De vorige week had ik een weekje vrij en daarom opende ik mijn schrift. Deze keer niet alleen om er verlekkerd naar te kijken, maar om er iets mee te doen. Het was dé kans om de lijst weer wat te laten slinken.

Ik wist al snel waar ik naartoe wilde. Naar Le Hangar in Chateauneuf de Grasse! De favoriete plek van Marina Kulik. Ik was er al eens een keer geweest, voor werk: ik nam er interviews af. Maar ik was er nog nooit als vakantieganger geweest, als deelnemer, als iemand met tijd.

Ik vond de plek magisch: zo kleurrijk, zo rustgevend… Het rook er naar bloemen en naar kunst in de maak. Je hoorde er niets behalve vogels, zachtpratende mensen en krassende potloden. Overal om je heen zag je kunst, van de vaste leerlingen, van voorbijgangers, van docenten…  Het halfverscholen houten vliegtuig en de van afvalmaterialen gemaakte pop bij de ingang straalden mysterie uit. Het leek me zo fijn om de vakantie te beginnen met een ochtendtekensessie. Buiten met het tekenblok op schoot, in de zon, turend naar de omgeving, schetsend, peinzend, dromend, tekenend.

Via Marina regelde ik een tekensessie met Pim de Jongh (‘het stilleven’), een van de oprichters van de Hangar, die al twintig jaar in Zuid-Frankrijk woont met zijn Franse vrouw. De ochtend was precies zoals ik me had voorgesteld. Beter zelfs.

Een Frans kwartiertje was er niet bij. We werden uiterlijk om half 10 verwacht. We moesten vroeg uit de veren en reden flink door, behalve in het dorpje zelf. Daar moesten we met grote concentratie stapvoets rijden; onze wagen paste maar nét door de smalle straatjes. We arriveerden op tijd bij Le Hangar waar we meteen weer vertrokken, op weg naar een inspirerende tekenplek. Samen met Pim, mijn vriend Sem, de Italiaanse Lucia en twee Engelse kunstenaressen trokken we al hobbelend in een klein autootje van één van de cursisten richting een afgelegen woning. Een prachtige woning, met grote cipressen in de tuin en sierlijk begroeide wanden. Voordat we begonnen kregen we, zoals dat hoort in Frankrijk, een kopje koffie en een klein croissantje.

We zochten een geschikte tekenplek in de tuin. Tekenblok op schoot, potlood en (een ouderwets grote) slijper in de aanslag. De één zat vlak voor het huis, de ander juist niet, de één rechts, de ander links, afhankelijk van het perspectief dat je wilde kiezen. Lucia volgt al zeven jaar lang tekenlessen en dat was te zien. Binnen een paar minuten tekende zij een prachtig, karakteristiek raam, waarbij ze geen detail vergat. Het werd een serene tekening die in contrast stond met die van Patience, de Engelse beeldhouwster vol verhalen over gekke historische figuren en mini-eilanden tussen Engeland en Ierland. Zoals ze praat, druk en gebarend, tekent ze ook. Zij tekende het gehele huis, en de stenen op de dakgoot leken wel te stuiteren. Het werk zou zo naast de vroegere, expressionistische schilderijen van Kadinsky gezet kunnen worden.

Sem en ik namen, als minder ervaren tekenaars, minder risico. Wij tekenden een gedeelte van het huis en concentreerden ons vooral op de contouren en contrasten. Pim gaf ondertussen goede, duidelijke tips. ‘Donkerder maken… De boom voor het huis is in het echt ook donker. Gebruik dat potlood! Zie je het verschil? Je krijgt meteen meer diepte!’ of ‘Pfoe, wat een moeilijke hoek ben jij aan het tekenen. In het echt staat er een boom voor. Waarom zou jij die hoek dan uitwerken? Teken alleen wat je ziet…’ Af en toe moesten we flink met onze ogen knijpen: de zon verlichtte het terrein behoorlijk, ook op het vroege tijdstip. Ondertussen spraken we met Lucia over leuke musea in de omgeving, over goede films, interessante boeken en fijne tekenplekjes, zoals Chateau de la Coste.

Lucia raadde ons aan om foto’s te maken van het huis. ‘Dan kun je thuis nog verder werken. Maar je moet nu het meeste werk verrichten, profiteren van het moment. In het echt is het beter. Je ziet álles.’ Ze vertelde: ‘Ik maak ook veel foto’s.’ Ze wees naar het huis. ‘Het wordt gesloopt. Vreselijk, hè?’ Alsof het was afgesproken arriveerde op dat moment de eigenaar van het pand met zijn hond. Hoofdschuddend, omdat hij niet kan wennen aan het idee dat het huis binnenkort weg is. Hij had de strijd voor het behoud van het huis helaas verloren. Meteen snelde hij naar Pim en Lucia. ‘Zij hebben een speciaal plekje in mijn hart.’ Wijzend op Lucia: ‘Zij gaf me de mooiste tekening ooit van dit huis. Een aandenken dat ik koester.’ Hij wandelde om het huis, keek of er post was en keek nieuwsgierig mee naar de schetsen van de cursisten. Na een kwartier vertrok hij.  Zijn hond huilde een beetje. Ik keek naar het huis. Het was veranderd. Het was niet meer zomaar een object, een oefentekening. Het had een verhaal. Pim: ‘Verschrikkelijk dat het huis weggaat, maar gebruik het gevoel dat je nu hebt. Maak het huis zoals het is. Zorg dat het een goede tekening wordt, een huis met een historie.’

Rond één uur reden we in het autootje terug naar Le Hangar waar iedereen zijn tekening opborg. ‘Komen jullie nog eens terug?’ vroegen Pim en Lucia. We knikten, net als de Engelse dames. Ze voegden eraan toe: ’Jullie zijn altijd welkom. Je kunt hier in de buurt goedkoop overnachten: dan kom je lekker een hele week tekenen. We gaan ook naar Marseille binnenkort, het MuCem met z’n prachtige architectuur is een fantastisch tekenobject.’

Het is jammer dat we hier niet wonen, anders zouden we net als Lucia minstens zeven jaar op les komen.

Le Hangar, een ‘endroit préféré?’ Ja… Ik begrijp Marina heel goed. Het is een fantastische plek. Inspirerend, vriendelijk, interessant, ça bouge. Een echte aanrader. Ik zou alle lessen wel willen uitproberen, zeker ook die van Marina. Een volgende keer?

À continuer…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees ook:Le Hangar. L’endroit préféré de… Marina Kulik
Lees ook:Engelsen in de Dordogne: “Trapped in paradise…”
Lees ook:Mont Aiguille. L’endroit préféré de… Onne Smeets
Lees ook:Partir vers de nouveaux horizons
Lees ook:Column: Theater bij de Parijse bakker

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>