Column: starre Parijzenaars?

“Hij zei gewoon heel droogjes: ‘C’est très gentil, merci.’ Als ik hem een hondendrol cadeau had gedaan, had ‘ie exact hetzelfde op dezelfde toon gezegd,” klaagde Antonio, een Argentijnse vriend van mij, die sinds anderhalf jaar een relatie met een Parijzenaar heeft. En die Parijzenaar had niet al te blij gereageerd op het fantastische bling bling horloge dat Antonio voor zijn verjaardag had gekocht. Reden voor Antonio om tegen mij, tijdens een middagje winkelen in Le Marais, maar weer eens los te gaan over de in zijn ogen starre Fransmannen, die nooit hun emoties tonen. “De mannen zijn hier zo anders dan in Argentinië,” verzuchtte hij, terwijl hij zijn hoofd liet zakken. Antonio mag dan elke avond in bed kruipen naast een Fransman, hij heeft geen hoge pet op van het Franse volkje.

De eerste keer dat Antonio mij zijn mening over de Fransen had toevertrouwd, had ik hen verdedigd. Hoezo, geen emoties? Die theatrale Fransen zijn toch de hele dag bezig met hun emoties tonen? Hun hele dagelijks leven is één groot toneelstuk! Het theatrale was helemaal waar, moest Antonio beamen (hoewel dit natuurlijk ook niets was in vergelijking met de Argentijnen, verzekerde hij me), maar dat bleef allemaal oppervlakkig. De Fransen stellen zich niet écht voor je open, aldus Antonio. Had hij gelijk? Ik dacht na over mijn Franse vriendinnen. Sommigen van hen ken ik al jarenlang en beschouw ik als echte vriendinnen, ook al zien we elkaar niet vaak. We komen bij elkaar thuis over de vloer en bespreken persoonlijke dingen met elkaar. Maar toch moest ik Antonio ergens wel gelijk geven. Het is in Parijs niet eenvoudig om echte vriendschappen op te bouwen. Nieuwe mensen ontmoeten is simple comme bonjour, maar echte vriendschap kost veel tijd. Terwijl Antonio met een nieuw voorbeeld om mij te overtuigen kwam aanzetten (toen Antonio na een ruzie laatst op de bank was gaan slapen, had zijn vriend hem daar gewoon de hele nacht laten liggen!), moest ik denken aan een column van Adriaan van Dis in de wintereditie van 2010 van het tijdschrift En France. Van Dis, die al zeven jaar lang in Parijs woont, concludeerde dat al zijn vrienden in de Franse hoofdstad buitenlanders zijn. Met de Franse Parijzenaars deel ik slechts straat en terras, schreef hij.

Ik vertelde Antonio over het stukje van Adriaan van Dis en voegde eraan toe dat hij –naast straat en terras- tenminste ook nog het bed met een Fransman deelt. Antonio lachte even, hield toen zijn gezicht strak en zei op statige toon: “C’est très gentil, merci.”

Helene van Santen is freelance journalist, vertaler en redacteur van Frankrijk.blog.nl. Begin 2010 heeft zij enkele maanden in Parijs gewoond om Frans te studeren. Inmiddels heeft ze zich weer gevestigd in Amsterdam, maar ze keert zo vaak als ze kan terug naar de stad van de liefde.

Lees ook:
-Mademoiselle allemande
-Theater bij de Parijse bakker
-Aversie tegen wijn

Lees ook:Column: Mademoiselle allemande
Lees ook:Column: Theater bij de Parijse bakker
Lees ook:Column: Aversie tegen wijn
Lees ook:Guillaume Canet: “Dit is mijn meest persoonlijke film ooit”
Lees ook:Hoeveel drinken Fransen?

1 Reacties // Reageer

One thought on “Column: starre Parijzenaars?

  1. Yvette

    Superleuke column! En helemaal waar! Voor echte passie moet je in Zuid-Amerika zijn ;-)

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>