Column: Waarom Frankrijk?

Jan Vink is de auteur van ‘Geweten’, een roman die momenteel de redactierondes nog doorloopt en later dit jaar zal verschijnen bij Uitgeverij Lemmens. De roman speelt zich af in Zuid-Frankrijk. Hoe dat zo is gekomen, wat de Franse sfeer toevoegt aan het verhaal én wat de band van Jan Vink zelf met het land is, legt hij hier uit.
Door Jan Vink.

‘Waarom Frankrijk?’ was steevast de vraag toen ik mijn vrienden vertelde dat ik bezig was aan een roman die zich in dat land afspeelt. ‘Ken je dat land dan zo goed?’ Nee, zo goed kennen doe ik het land niet, bekende ik dan in stilte, niet in letterlijke zin in ieder geval. Frankrijk is een gevoel. Dat zei ik niet, want zoiets valt moeilijk uit te leggen. Het is de som van alle indrukken en ervaringen die ik er gedurende de vele jaarlijkse vakanties heb opgedaan. Mijn belevenissen in Frankrijk strekken zich uit van het noorden tot het zuiden en van het westen tot het oosten van het land. Dit land met zijn grote variatie aan landschappen, de vele historische steden… De talloze verstilde, pittoreske dorpjes met hun marktjes waar, naast de verkopers in de kraampjes met ambachtelijke, ‘artisane‘ producten, kleine boertjes uit de omgeving hun oogst aan groenten, fruit en geitenkaasjes aan de man proberen te brengen. Het is het land waar je voor een luttel bedrag in een restaurantje onderweg een smakelijk dagmenu voorgeschoteld krijgt en waar je voor een lokale wielerwedstrijd in een dorp op zondag de weg versperd wordt door de plaatselijke onderwijzer.

Ik weet het, het zijn stereotype beelden die iedere frequente Frankrijkganger wel op zijn netvlies heeft staan. Maar oh la la, dan nog de Fransen zelf, dat druk gesticulerende, almaar pratende, pastis drinkende eigenzinnige volkje. Ik ken nogal wat mensen die een hekel aan ze hebben: ze spreken alleen maar Frans, doen dat te snel, doen geen enkele moeite om je te begrijpen en ze zijn vooral arrogant. Kortom: Frankrijk is een mooi land, maar er moesten geen Fransen wonen!

Inderdaad, je moet wel wat moeite doen om met de Fransen in contact te komen. In ieder geval moet je iets van de taal weten. Mijn eigen kennis van de Franse taal is niet echt super, dit in tegenstelling tot de hoofdfiguur in mijn roman (die het voordeel heeft van een tweetalige moeder uit het Belgische Wallonië!), maar de Fransen waarderen het zeker, zo heb ik gemerkt, als je in ieder geval probeert hun taal te spreken en je interesse toont in hun land of de streek dan wel de plaats waar je bent.

De Fransen houden van hun land. Ze zijn zich zeer bewust van de schoonheid ervan, van hun cultuur, hun culturele erfgoed en hun rijke geschiedenis. Maar ze weten ook dat ze in een modern, eigentijds land wonen met hun TGV, hun florerende auto-industrie en de vele andere staaltjes van technisch vernuft. Hun zelfbewustzijn moet je daarom niet verwarren met arrogantie. Mijn ervaringen zijn dat de Fransen van nature gesteld zijn op goede omgangsvormen (iets dat bij de Nederlander die met vakantie in Frankrijk is nogal eens ontbreekt), en dat ze daarnaast wellevend, hulpvaardig en gastvrij zijn, zeker op het platteland waar ik overigens het liefst vertoef.

Al met al is Frankrijk met de jaren een land geworden waar ik me thuis voel, waarvan ik ben gaan houden. Een land dat ik waardeer om zijn oorspronkelijkheid, zijn samenleving met een veelheid aan contrasten en waar traditie en het hedendaagse naadloos in elkaar overgaan. Frankrijk en haar bevolking, geschiedenis en cultuur vormen niet voor niets al vele eeuwen een inspiratiebron voor kunstenaars en schrijvers. Onbewust moet het mij ook zo zijn vergaan toen ik mijn roman over de wedervaardigheden van een jonge Hollander die aan een voettocht naar het Spaanse La Compostela was begonnen, uiteindelijk liet afspelen in Frankrijk. Dat het gebied waar het verhaal  zich afspeelt het zuidoosten van Frankrijk is geworden is puur toevallig: ik had niet lang voor ik aan het boek begon het een en ander over de Katharen gelezen.

Jan Vink (geboren in het Brabantse Someren en opgegroeid in Den Haag) is marktonderzoeker in ‘ruste’. Hij houdt zich bezig met tekenen, schilderen, fotografie en schrijven. Hij geniet intussen van zijn kleinkinderen.

Lees ook:ADV: De Franse taal en wat je er nog niet over wist
Lees ook:Mont Aiguille. L’endroit préféré de… Onne Smeets
Lees ook:Hoe Frans bent u?
Lees ook:Column: Mademoiselle allemande
Lees ook:Veilig Verkeer Frankrijk?

6 Reacties // Reageer

6 thoughts on “Column: Waarom Frankrijk?

  1. bakker bik

    Ik heb in 1 stukje nog nooit zoveel cliché ‘s bij elkaar gevonden.

      /   Reply  / 
  2. Jan V.

    Bedankt, bakker, dat was precies de bedoeling. Het is ook niet geschreven voor kenners als u.

      /   Reply  / 
  3. Jan V.

    Ik bedoel natuurlijk ZOALS u.

      /   Reply  / 
    1. bakker bik

      Beste hr. Vink, wilt u dan beweren dat dit niet opgaat voor met name alinea 2?

        /   Reply  / 
  4. Joop van Opijnen

    Wat is er mis met clichés, zoals omschreven in dit artikel, die overeenkomen met de werkelijkheid? Het zijn ervaringen zoals zo veel mensen die kennen, mits je je natuurlijk openstelt voor positieve zaken in het leven!

      /   Reply  / 
    1. bakker bik

      Als je cliche’s wilt of als de werkelijkheid aanvaardt: niets! Andre Hazes en Andre Rieu zijn er op hun vlak ook groot mee geworden. En zelfs ik vind het af en toe leuk, maar ik had het idee dat de hr. Vink iets anders gedachten had.

        /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>