Column: Mademoiselle allemande

“Vous êtes allemande?” vroeg de verkoper in de Parijse dvd-winkel nadat ik hem –écht in perfect Frans- had gevraagd of hij de dvd van Le fabuleux destin d’Amélie Poulain had. Hoe komt het toch, dat Fransen altijd metéén doorhebben dat ik niet Frans ben, ook al heb ik werkelijk honderden uren van mijn leven besteed aan het leren van de Franse taal én uitspraak? Had ik ‘poulain’ niet goed uitgesproken, moest het dan toch ‘la destin’ zijn, of vragen Fransen überhaupt nooit naar de dvd van Amélie omdat iedereen die film al vaker heeft gezien dan ‘m lief is? Nee, ik zei het echt goed, maar het lijkt wel alsof Fransen er een zesde zintuig voor hebben ontwikkeld: ze pikken de nep-Fransen er altijd zó uit. Hoe hard ik ook mijn best doe, en wat ik ook zeg, zelfs aan het simpele woordje ‘oui’ horen ze al dat ik geen Française ben. Zodra ik mijn mond opentrek in Frankrijk, volgt dan ook steevast de vraag: “Vous êtes de quelle origine?”, soms afgewisseld door: “Vous êtes allemande?”

Non”, antwoordde ik de verkoper met een beteuterd gezicht. Ik weet niet waarom, ik heb niets tegen Duitsers, het zijn over het algemeen zelfs heel aardige mensen, maar ik vind het toch vervelend als ik er voor één word aangezien. Dat vond de verkoper kennelijk ook. “Oh, pardon,” zei hij verontschuldigend, toen ik uitlegde dat ik Nederlandse ben. En toen volgde de tweede vraag, die Fransen mij –bijna- altijd stellen, nadat ik mijn mond heb opengetrokken in Frankrijk. “Ça fait combien de temps que vous habitez ici?” (Hoelang woon je hier al?) In tegenstelling tot de eerste vraag, vind ik deze nou wel weer vleiend. Het betekent dat ik weliswaar geen echte Française ben, maar dat mijn Frans kennelijk goed genoeg is dat het aannemelijk is dat ik in het land woon.

Ach, is het eigenlijk erg dat ik niet voor een echte Française door kan gaan in Frankrijk? Ik ben het immers ook niet, en een Hollandaise zijn die een aardig woordje Frans spreekt is ook leuk. En je valt tenminste wel op, met zo’n raar Hollands (of Duits) accent tussen al die keurig Franssprekende Fransen. In het dvd-winkeltje, waar ik sinds mijn eerste bezoek nog regelmatig terugkom om nieuwe Franse films te kopen, heeft het me inmiddels een bijnaam opgeleverd. Nadat ik heb afgerekend, zegt de verkoper altijd: “Bonne journée, mademoiselle allemande.”

Helene van Santen is freelance journalist, vertaler en redacteur van Frankrijk.blog.nl. Begin 2010 heeft zij enkele maanden in Parijs gewoond om Frans te studeren. Inmiddels heeft ze zich weer gevestigd in Amsterdam, maar ze keert zo vaak als ze kan terug naar de stad van de liefde.

Lees ook:Man wint lotto voor de tweede keer
Lees ook:Column: Aversie tegen wijn
Lees ook:Het Frans als wereldtaal?
Lees ook:Wat wil jij weten over Frankrijk en de Fransen?
Lees ook:‘Dansen in Disneyland Paris is een droom die uitkomt’

1 Reacties // Reageer

One thought on “Column: Mademoiselle allemande

  1. Andy Arnts

    Treffend stukje, Helene!
    Mais, il ne faut pas leurs en vouloir…
    De laatste twee eeuwen hebben ze drie oorlogen met Duitsland gevoerd. Dan ben je toch een klein beetje op je hoede…
    Amitiés,
    Andy

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>