De afslachting in Oradour-sur-Glane door de Duitsers (Deel 1)

Oradour

Feuilleton De onvergankelijke stilte van Oradour-sur-Glane

Tekst: Andy Arnts
Foto’s: Andy Arnts en Marcel Reimer. Bewerking: Ferry van der Vliet. http://paris-fvdv.blogspot.nl/

Deel 1: 70 jaar later

Ik heb altijd gedacht dat er twee soorten stilten waren: de geluidloze, die je in verafgelegen kloosters of kerken ervaart en de verdovende stilte, die volgt op een enorme knal of na het ontvangen van een doodsbericht. Beide zijn van tijdelijke duur. Na een paar minuten komen als vanzelf toch weer allerlei geluiden op gang: het getjilp van een vogel, een ver vliegtuigje of, omdat je de schrik overwint, er automatisch weer stilteverstorende gedachten door je hoofd gaan spoken. In Oradour-sur-Glane heb ik geleerd dat er ook een derde soort bestaat: de onvergankelijke stilte.

Ooit was het een lief plattelandsdorp van weinig betekenis, zoals er zoveel over het Franse land verspreid liggen. Af en toe kwamen inwoners van het nabij gelegen Limoges er de landelijke geur opsnuiven of om een hengeltje uit te werpen in de Glane, het riviertje waar de gemeenschap aan grensde. Maar verder genoot Oradour evenveel internationale bekendheid als Millingen aan de Rijn.

Dat veranderde op slag toen in de voormiddag van de tiende juni 1944 plotseling een SS-pantserdivisie het dorp binnen reed. Waarom de Duitsers dat deden weet niemand. Wel wat er daarna gebeurde: onder het voorwendsel van een identiteitscontrole werden de nietsvermoedende burgers, die nauwelijks beseften dat Frankrijk in oorlog was, uit hun huizen getrommeld en naar de marktplaats gedreven. Mannen aan de ene kant, vrouwen en kinderen aan de andere kant. Vervolgens verdeelde men de mannen over verschillende locaties, terwijl de vrouwen en hun kinderen in de dorpskerk werden samengebracht. Toen iedereen ‘veilig’ zat opgesloten, openden de Duitsers het vuur. Eerst waren de mannen aan de beurt en even later plaatsten ze een bom in de kerk die ogenblikkelijk explodeerde. Alles wat daarna nog bewoog werd koelbloedig neergeschoten. Hierop plunderden de soldaten alles wat voor het grijpen lag, staken het hele dorp in brand en vertrokken de volgende ochtend in volle tevredenheid, een smeulende, naar dood en verderf stinkende brandstapel achterlatend.

Lees morgen deel 2 op Frankrijk.blog.nl

Dit artikel is een voorpublicatie en verschijnt medio mei in verhaalvorm in Parisiennes herken je aan hun benen, de nieuwe verhalenbundel van Andy Arnts. Het boek is verkrijgbaar bij Bol.com

Lees ook:De afslachting in Oradour-sur-Glane door de Duitsers (Deel 3)
Lees ook:De afslachting in Oradour-sur-Glane door de Duitsers (Deel 2)
Lees ook:De afslachting in Oradour-sur-Glane door de Duitsers (Deel 4)
Lees ook:“Mijn vader was de beul van Oradour”
Lees ook:Sarkozy terug naar bloedbad 1944

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>